BRIEF 4 – B&B

In een sessie bij de psycholoog kreeg ik de vraag om terug te keren naar een veilige plek. Eentje waar ik helemaal mezelf mocht zijn.

In gedachten stond ik plots in de keuken van mijn grootouders. Op zaterdag, frietjesdag. Bompa die zijn biefstuk aan het bakken was en Bonne en ik die groentjes sneden.

Dat bordje waar steevast (vijf) frietjes voor mij opzij lagen stond er ook. Bonneke’s hand op mijn rug, wij met z’n drieën.

Groot worden met een extra thuis vlak naast je bestaande thuis is een privilege. Het is moeilijk om in woorden uit te drukken hoe het voelde om dit te ervaren. Het was mooi en soms hartverscheurend tegelijk.

Je ziet twee mensen van wie je houdt verouderen van dichtbij en plots zijn ze niet meer de grote onoverwinnelijke mensen die je altijd dacht dat ze waren. Ze worden fragiel, kwetsbaar en soms een schim van hunzelf door de mist in hun hoofd.

Dat was niet makkelijk op z’n zachts uitgedrukt maar ik ben dankbaar dat ik dat hele proces wel heb mogen meemaken. Het heeft mij zoveel bijgebracht, zij twee hebben mij zoveel bijgebracht.

Bonneke was mijn beste vriendin. Er was een periode (lees: heel wat jaren) waarin ik dagelijkse bij hen te vinden was. In de drukke jongvolwassen jaren verandert dat en liep ik er niet meer elke dag binnen. Ik moet toegeven dat ik het ook moeilijk vond om hen te zien aftakelen en hen verliezen maakte mij oprecht bang.

Het plan was om de liefde van mijn leven voor te stellen, om hen mijn kids te laten vasthouden.
Ik besef nu dat dat een absurde droom was. Want tijd tegenhouden is onmogelijk. Het is de cirkel des levens. En wat voor cirkel hebben zij neergezet: 87 en 93.

Mijn Bonne & Bompa waren alles voor mij en ik heb dat waarschijnlijk veel te weinig gezegd. Ik hoop dat ze het wisten. Het stelt mij ergens gerust dat ik het wel nog heb kunnen influisteren bij hun afscheid. Ik hoop dat ze zien dat ik nu heel erg mijn best doe om het vaker aan familie en vrienden te uiten. Dat is één van de dingen dat ik heb meegenomen uit hun vertrek naar hierboven.

Zij twee hebben samen met mama en papa mij geleerd wat liefde is. De manier waarop zij zelfs op hun oude dag nog steeds kusje stalen en liefdevol met elkaar omgingen. Ook toen het moeilijk werd en ze geen zorg meer voor elkaar konden dragen zoals ze dat zelf wouden. Dat loslaten maar elkaar toch blijven vasthouden, moet een moeilijke tocht geweest zijn.

Ik mis hen nog steeds. Ik denk niet dat dat ooit gaat veranderen. Hun huis is niet meer hetzelfde. Al tikte de klok een hele tijd door en maakt de deur naar de living nog steeds hetzelfde geluid.

Zij zijn er niet meer. En die thuis, die is er enkel nog in mijn herinneringen. Soms doe ik mij ogen dicht en ga ik nog eens ‘om’. Dan wandel ik door hun huis en probeer mij alle herinneringen voor de geest te halen. 

Bonneke die deur van het toilet opengooide in de hal, ik die dan op de trap ging zitten om honderduit te vertellen. Zij ondertussen haar kruiswoordraadsel invullend.

Bompa die in de living altijd wuifde naar tv want ze konden dat zien dat wij terugwuifden.
Ik die aan zijn lippen hing als ik nog eens vroeg of hij over hun reis naar Egypte wou vertellen.

Voor mij was het hart van hun huis de keuken. Bompa die er bakte, Bonneke die er kookte of knutselde voor ziekenzorg. Een groene en rode boterhammendoos met snoepjes. In de groene zaten de zuurtjes en in de rode de chocotoffs. De krukjes die Bonneke zelf elke keer opnieuw overtrok.

De voorkamer waar Bonneke naaide en Bompa patience speelde op de computer. Zij die met twee alles op een klein papiertje schreven als ik computerles gaf.

De voordeur waar wij moesten gaan bellen in de vroege uurtjes wanneer we op vakantie vertrokken. Zij twee die in hun peignoir verschenen om ons uit te wuiven. Aan het einde van de straat, nog steeds haastig wuivend in de auto miste ik ze al. Maar we liepen die voordeur twee weken later alweer binnen, dat deden we altijd als eerst als we terugkwamen van vakantie. Toen we nog klein waren dan mochten we bij hen aan tafel aanschuiven en had Bonneke gekookt. En wat keken we daar naar uit bij thuiskomst!

Eindeloos zou ik kunnen doorgaan over elk klein detail & elke herinnering. Uitgepraat geraak ik nooit. Het voelt zo pril om over te schrijven, alsof het allemaal gisteren was. Dat doet deugd want ik wil dit allemaal niet vergeten of ervaren als lang geleden. Ik wil het mijn hartje laten vullen keer op keer. Als ik mij verdwaald voel dan verlang ik even om terug gekatapulteerd te worden naar die momenten. Naar hen, B&B, zoals Bompa hen noemde op onze verjaardagskaarten.

Twee grote mensen die mijn leven mee hebben vormgegeven.

Voor altijd ben ik met veel trots, ’T klein.

Anne Colette