Op zondag vijf augustus in volle zomer verliet ze deze aardbol. Ik was in Zeeland met mijn ouders toen we werden gebeld. Het was een surreëel moment want ik had haar al even niet meer gezien. Bosklasse was de laatste herinnering samen en toen lagen we naast elkaar in de onderste stapelbedden. Haar lach weergalmt nog na in mijn gedachten en de knuffelversie van haar geliefde paard zie ik nog zo voor mij. Het was niet de eerste keer dat ik in contact kwam met rouw en iemand verliezen op…

In een sessie bij de psycholoog kreeg ik de vraag om terug te keren naar een veilige plek. Eentje waar ik helemaal mezelf mocht zijn. In gedachten stond ik plots in de keuken van mijn grootouders. Op zaterdag, frietjesdag. Bompa die zijn biefstuk aan het bakken was en Bonne en ik die groentjes sneden. Dat bordje waar steevast (vijf) frietjes voor mij opzij lagen stond er ook. Bonneke’s hand op mijn rug, wij met z’n drieën. Groot worden met een extra thuis vlak naast je bestaande thuis is een privilege.…

Het liefst steek ik mijn gezin in mijn broekzak. Zo heb ik ze altijd bij mij en weet ik dat ze veilig zijn. Ik moet toegeven dat mijn ouders ons veel gemakkelijker hebben losgelaten dan ik dat voor hen zou kunnen. Ik grap wel eens dat ze nooit naar het buitenland mogen verhuizen omdat dat te ver is. Andersom zouden ze dat geen probleem vinden. De band met je ouders is iets speciaal. In mijn geval is het onvoorwaardelijke liefde, ook al was ik toen ik klein was soms bang…

Daar lig je dan in je bed naar het plafond te staren, bijna dertig. Mijn hoofd was aan het tollen en ik kon de slaap niet vatten. De cursus die ik plande om te werken aan mijn ultieme schrijfdroom viel weg. Het gevoel dat achterbleef was een soort creatieve honger die ik niet meer kreeg gestild. Het begon te knagen en als ik eerlijk was met mezelf knaagde het al lang. Alsof ik mezelf te lang op dieet had gezet tijdens mijn twintigerjaren en watertandend stond te kijken naar alle…

Jouw daden maakte er eentje van mij die geringd werd. Beknopt in het vrij leven. Terwijl jij vrij kon vliegen waar je maar wilde. Zo voelde het toch heel lang aan. Misschien begrijp ik het nu eindelijk. Die duif die moest leren liegen om een nest te bouwen, om gezien te worden. Die zich groter moest voordoen om niet bestempeld te worden als kwetsbaar. Alles wat ik zo vrij was. Kwetsbaar, eerlijk en gewoon mijzelf. Dus misschien zag jij mij als de vrije duif en was jij de geringde in…

Vandaag wordt ze dertig. Dat klein enthousiast en veel te lief kindje zou haar ogen niet geloven als zou zien wie er nu terug staart in de spiegel. Ze was zo op zoek naar een plek waar ze thuishoorde dat ze niet zag dat ze al die tijd gewoon thuishoorde bij haarzelf, de mensen die haar graag zagen om wie ze is en de wereld in zijn geheel. Misschien legde ze haar waarde wel iets te veel bij de buitenwereld en op het puntje van de kwade tongen. Toen ze…