BRIEF 5 – VIJF

Op zondag vijf augustus in volle zomer verliet ze deze aardbol. Ik was in Zeeland met mijn ouders toen we werden gebeld. Het was een surreëel moment want ik had haar al even niet meer gezien. Bosklasse was de laatste herinnering samen en toen lagen we naast elkaar in de onderste stapelbedden. Haar lach weergalmt nog na in mijn gedachten en de knuffelversie van haar geliefde paard zie ik nog zo voor mij.

Het was niet de eerste keer dat ik in contact kwam met rouw en iemand verliezen op die jonge leeftijd. Maar wel de eerste keer dat ik zo intens voelde, dat iemand voor altijd mee zou reizen in de persoon die ik ben.

Veel te kort heeft ze rondgelopen op aarde maar ze liet een grote indruk op mij na. Ik denk niet dat ze wist wat ze betekende voor anderen op die leeftijd, al hoopte ik van wel.

Ze had de gave om mensen te zien voor wie ze waren zonder oordeel. Haar doorzettingsvermogen, joie de vivre, zonnige persoonlijkheid en vooral haar ongelooflijke vriendelijke & zachte houding maakte van haar iemand waar je helemaal jezelf kon zijn. Iemand waardoor de ruimte oplichtte als ze erin binnenstapte.

Het leek alsof ze dartelde door het leven met een soort gemak om helemaal zichzelf te zijn. Ook al was het leven voor haar alles behalve vanzelfsprekend. Misschien is het de mierzoete perceptie van een twaalfjarige. Toch voelde dat voor mij zo aan.

Die dag heeft het leven van heel wat mensen voor goed veranderd. Mij heeft het een grote wil om ergens voor te gaan en een bijna onuitputtelijk doorzettingsvermogen gegeven. Zij had alle kansen gegrepen als ze die had gekregen, dus opgeven kon ik niet, mocht ik niet.

Het heeft mij ook geleerd wat vriendschap is ten tijden van plezier maar ook van rouw. Hoe het verlies van iemand je dichter bij elkaar brengt maar soms ook veraf van mensen of dingen. Het heeft mij het belang van ruimte maken voor de grote en kleine emoties en herinneringen delen in het proces doen inzien.

Het voelt aan als een consolatieprijs. Natuurlijk hoopte ik dat het anders was. Want wat gunde wij haar een lang, gelukkig & gezond leven. Eentje waarin ze de kans kreeg om verder te ontplooien en te groeien in de persoon die ze wilde zijn.

Het liefst waren wij nu nog vriendinnen en kwam ik haar nog tegen in Tongeren of wie weet wel in Antwerpen. Nu ga ik naar haar op zoek in mijn herinneringen en in mijn hart waar ze diep in zit. Ik voel haar nog steeds dichtbij.

In het leven heb je niet altijd door wanneer het de laatste keer is dat je iemand zal zien.
Later staat dat laatste moment in je geheugen gegrift. Dat is net zo met mijn laatste herinnering aan haar: Bosklasse 2007. Toch zal het altijd het gevoel zijn dat zij uitstraalde naar mij & anderen dat diep in mijn hart zit en ik steeds probeer voor de geest te halen.

Bedankt om mijn leven te komen binnenwandelen met je aanstekelijke glimlach, rijlaarzen & roze ribfluwele jasje met bijpassende rok. Maar vooral om er nog steeds te zijn & mij dat duwtje in de rug te geven wanneer ik het nodig heb.

Voor altijd in ons hart.  

Anne Colette